Vyfde Sondag in Lydenstyd

Picture of Woord en Fees
This content is only available to members.

Sections

Liturgiese voorstel

Leesroostertekste

Sleutelteks: Johannes 12:1-8
Ander tekste: Jesaja 43:16-21; Psalm 126; Filippense 3:4b-14

Inleiding 

Verandering en die afwagting van iets nuuts wat gaan gebeur, is die deurlopende tema in vandag se tekste. In Johannes 12 lees ons hoe Maria Jesus se voete salf in voorbereiding op Jesus se begrafnis, op die nuwe dinge wat gaan gebeur. In Filippense 3 besing Paulus die nuwe lewe wat deur Christus se dood en opstanding moontlik gemaak is. Vers 14 se woorde “ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voorlê”, eggo die woorde van Jesaja 43:18-19: “Moenie dinge van vroeër in herinnering roep nie; op vorige gebeure moet julle nie die aandag vestig nie. Kyk, Ek gaan iets nuuts doen …” Psalm 26 is ’n versugting en ’n gebed vir iets nuuts om te gebeur.

Diensorde

God bring ons byeen 

Aanvangswoord 
Sien die basisliturgie

Seëngroet

Aanvangslied
Sien die basisliturgie

Wil van God en skuldbelydenis
Wanneer wat ons nou ons skuld bely, onthou dat God kies om ons verlede te vergeet en ons te vergewe sodat ons die nuwe lewe en die nuwe hoop wat Hy vir ons aanbied, kan omarm.

V: Die profeet Jesaja skryf: “So sê die Here, wat in die see ’n pad maak, ’n deurgang in die magtige waters: Moenie dinge van vroeër in herinnering roep nie; op vorige gebeure moet julle nie die aandag vestig nie.”
G: Here, vergewe ons wanneer ons aan die verlede vasklou.

V: “Kyk, Ek gaan iets nuuts doen, dit gaan nou uitspruit. Kan julle dit nie besef nie? Selfs in die woestyn sal Ek ’n pad maak, in die wildernis riviere. Die wilde diere sal My eer, die jakkalse en steenuile, omdat Ek water in die woestyn, ja, riviere in die wildernis gee, om my uitverkore volk te laat drink. Die volk wat Ek vir my gevorm het – my lof sal hulle verkondig.”
G: Here, vergewe ons wanneer ons nie u nuwe toekoms aangryp nie.

V: Paulus skryf: “Maar alles wat vir my wins was, reken ek nou as verlies, ter wille van Christus. Inderdaad reken ek alles as verlies, ter wille van die uitnemendheid daarvan om Christus Jesus, my Here, te ken.”
G: Here, vergewe ons dat ons Christus nie altyd eerste stel nie.

V: “Ter wille van Hom, het alles vir my ’n verlies geword, en beskou ek dit as vullis, sodat ek Christus as wins kan verkry, en in Hom bevind kan word – nie met my eie geregtigheid op grond van die wet nie, maar met die geregtigheid deur geloof in Christus, die regverdiging wat van God kom, deur die geloof – en sodat ek Christus kan ken, die krag van sy opstanding, en die verbondenheid met sy lyding, deur aan sy dood gelykvormig te word, en ek so, hoe dan ook, die opstanding uit die dood kan bereik.”
G: Here, vergewe ons wanneer ons dink ons kan ons redding verdien.

V: “Nie dat ek dit al verkry het of reeds volmaak is nie, maar ek streef daarna om dit my eie te maak, omdat Christus Jesus my reeds sy eie gemaak het. Vriende, ek reken nie dat ek dit self reeds my eie gemaak het nie, maar een ding doen ek: Ek vergeet die dinge wat agter is, en strek my uit na wat voorlê. Ek beur voort na die wenstreep, om in Christus Jesus die prys van God se roeping van omhoog te bekom.”
G: Here, vergewe ons dat die verlede maak dat ons ons oë van Christus afhaal.

Vryspraak
Sien die basisliturgie

Doopherinnering
Sien die basisliturgie

Diens van die Woord

Gebed om die opening van die Woord 
You have done great things
for us, God of great love.
You make a way through our brokenness,
so hope might be restored;
you loosen our grip on fear,
so we might take hold of the One
who cradles us in the palms of grace.
You are doing great things
through us, Brother of the poor.
You make a way through our doubt,
so we may have the faith to follow,
as well as to serve by your side;
you gather up our tears,
turning them into fountains of joy.
You will do great things
in us, Anointer of our hearts.
You make a way through
our hardened hearts, melting them
into rivers of wonder for all;
you touch our tongues so
they tingle with delights, and
laughter tumbles out of our mouths.
Continue to make a way through us,
God in Community, Holy in One …
Wanneer ons saambid en sê:
(Bid hardop saam die Ons Vader.)
Thom M Shuman

Skriflesing 
Sien die basisliturgie

Kindertyd 
Hierdie Sondag fokus op die afwagting van iets nuuts. Dit wys reeds hier, diep in Lydenstyd, vooruit na Christus se opstanding. Afhangend van die ouderdom van die gemeente se kinders, kan jy verskillende simbole kies. ’n Skoon vel papier is die maklikste manier om vir klein kinders ’n nuwe begin te verduidelik. Vir ouer kinders kan eiers of paaseiers simbolies goed aanpas by die afwagting van Paasfees.

Woord wat verduidelik kan word: geregtigheid.

Diens van die Tafel

Toewyding
Flam 118 “Bly volhard soos atlete” of: Lied 280 “Here, Redder, groot en magtig”/Lied 281 “Lei ons, Here, groot en magtig”

Voorbidding
Sien die basisliturgie

God stuur ons uit

Uitsending
G: Ons het hier bymekaargekom
V: omdat ons God wil ken,

G: wat ons help om die verlede agter ons te sit
en op die pad van die nuwe lewe te loop.
V: Ons kom saam in hierdie oomblikke
omdat ons Jesus wil ken,

G: wat ons seën met die opstanding
en wat ons lewe met ons deel.
V: Ons kom saam met hierdie mense
omdat ons die Heilige Gees wil ken,

G: wat ons lewe vir God vorm en heilig
sodat ons God vir altyd kan loof.
V: En nou stuur God ons na ons gemeenskappe,

G: nie sodat ons aan ’n vervaagde verlede kan vasklou nie,
maar sodat ons die nuwe dinge wat God doen, kan deel.
V: En nou roep Jesus ons om die mense om ons raak te sien

G: sodat ons hulle met hoop kan toevou,
kan voed vanuit ons oorvloed,
en hulle kan verwelkom as familie.
V: En nou vul die Heilige Gees ons met genade

G: om ’n pad te bou deur die onreg om ons
sodat ons saam met ons susters en broers
die nuwe koninkryk in ons midde kan binnestap.

Seën
Sien die basisliturgie

Preekstudie – Johannes 12:1-8

Teks

Brown is van oordeel dat ons hier met twee insidente te make het. Die eerste insident vind in Galilea by die huis van ’n Fariseër plaas. ’n Persoon wat boete doen oor haar sondes, kom die vertrek binne en huil in Jesus se teenwoordigheid. Haar trane val op sy voete en sy vee dit met haar hare af. Die skandalige optrede om jou hare in die openbaar los te maak, sê iets van haar karakter, en help om die Fariseër se verontwaardiging te verklaar. Laasgenoemde vorm die ruggraat van Lukas se weergawe van die gebeure. Die tweede insident vind plaas in Betanië by die huis van Simon die melaatse waar ’n vrou, as uitdrukking van haar liefde vir Jesus, baie duur nardusolie gebruik om Jesus se hoof te salf. Markus en Matteus volg hierdie weergawe.

Johannes gebruik die tweede weergawe, maar maak ook gebruik van besonderhede van die eerste weergawe en voeg op plekke sy eie kommentaar in – soos die teenwoordigheid van Lasarus, Marta en Maria, en die kommentaar oor Judas. Hierdie byvoeging lei tot ’n vreemde kombinasie van die salwing van Jesus se voete deur Maria en die feit dat sy dit met haar hare afvee. Dit is duidelik dat ons hier, soos in die res van die Evangelie, met ’n simboliese handeling te make het. Dit lyk of Johannes hierdie verhaal wil verbind met die opwekking van Lasarus, waarvan ons in die vorige hoofstuk lees. Om die waarheid te sê, ons kry reeds ’n bondige bespreking van hierdie perikoop in Johannes 1:1-2, dus nog voordat dit gebeur. Verder vind ons dié teks tussen stellings oor die Jode se vasberadenheid om Jesus dood te maak (11:53) en die besluit om Lasarus ook dood te maak (12:9-10).

Dit is duidelik dat die salwing van Jesus se voete ’n sterk simboliese handeling is. Binne die konteks van die verhaal lyk dit of Maria se optrede ’n teken van dankbaarheid was vir die feit dat Jesus haar broer uit die dood opgewek het. Verder is dit net Johannes wat die salwing plaas voor Jesus se intog in Jerusalem (12:12-19) waar Hy as “Koning van Israel” vereer word. ’n Verdere moontlike interpretasie sou kon wees dat Jesus hier as Koning gesalf word, alhoewel konings op hulle hoofde gesalf is en nie op hulle voete nie.

Sonder om op die eksegetiese besonderhede van die hele perikoop in te gaan, is dit belangrik om vir ’n oomblik te kyk na die woordkeuse van die Evangelieskrywer wanneer dit by die voetesalwing kom. Die woord wat die skrywer hier vir “afdroog” (ekmasso) gebruik, is dieselfde woord wat die skrywer later gebruik wanneer Jesus in Johannes 13:5 die dissipels se voete was en afdroog. Maria se salwing van Jesus se voete en die afdroog met haar hare wys as’t ware vooruit na die voetewassing en afskeidsrede in Johannes 13.

’n Verdere interessante eksegetiese besonderhede hou verband met die protes oor die hoeveelheid en die koste van die reukolie wat Maria gebruik het om Jesus se voete te salf. Die protesteerder (antagonis) is Judas (12:4). Hier kry ons weer die suggestie dat ons dit moet verbind met die laaste maaltyd wat Jesus saam met sy dissipels gehad het en waar Judas vir Jesus verraai het. Die breedvoerige beskrywing van Judas se optrede dien dus ’n tweeledige doel: Eerstens maak dit die verbinding met Jesus se dood baie eksplisiet, en tweedens maak dit Judas se protes ongeldig nog voordat hy dit uitspreek. Wat onder normale omstandighede ’n geldige vraag oor die waarde van die nardusolie sou wees, word byvoorbaat deur die Evangelieskrywer as onbetroubaar uitgewys. Hierdie ongeldigverklaring word in vers 6 voortgesit en weer in 13:29 herhaal.

Gierigheid was die vroeë kerk se interpretasie van Judas se optrede van verraad. Daarom dat Judas hier as ’n “dief” (12:6) beskryf word – dieselfde woord waarmee Johannes 10:1, 8 en 10 na die persoon verwys wat die kudde bedreig. Die uitdrukking “nie omdat hy hom oor die armes bekommer het nie” (12:6) eggo die beskrywing van die “huurling” (10:13) wat hom nie oor die kudde bekommer nie. Die gebruik van dié woorde suggereer dus dat die beskrywing van Judas daarop gemik is om die leser te help om Judas se optrede in die regte konteks te verstaan. Wanneer hy Jesus verraai, is hy ook besig om die kudde te verraai.

By wyse van samevatting sou ons dus kon sê dat Maria se salwing van Jesus se voete twee gebeure in verband met die “uur van Jesus” antisipeer: Jesus wat die dissipels se voete was by die laaste maaltyd (Joh 13), en Jesus se begrafnis. Laasgenoemde vind ons veral in Markus en Matteus. Johannes se unieke teologiese bydrae hou verband met sy verbinding van die salwing en die voetewassing. Die volle betekenis van die salwing gaan verlore as ons nie hierdie verband in gedagte hou nie.

In Johannes 13 was Jesus sy dissipels se voete as uitdrukking van sy liefde vir hulle en as ’n manier om hulle as’t ware in die lewe van God in te trek. Hy vra hulle ook om hierdie handeling van diens onder mekaar te herhaal. Wat Jesus vir sy dissipels doen en wat hulle vir mekaar doen, het Maria reeds in 12:3 gedoen. In Maria se optrede vind die leser ’n voorbeeld van die volheid van ’n lewe van dissipelskap. Haar optrede wys vir ons die liefde wat ’n kenmerk van dissipelskap in die Johannesevangelie is, asook die erkenning van Jesus se identiteit wat die Christelike lewe stempel.

Maria se optrede staan in sterk kontras met dié van Judas, wat ’n onbetroubare reaksie op die gebeure rondom die aanbreek van Jesus se laaste ure verteenwoordig. Judas reageer nie met ’n handeling van liefde nie, maar met selfsugtige motiewe. Sy optrede lei tot die verwildering van die kudde, terwyl Maria se optrede die model van liefde voorstel wat ook die karakter van die kudde behoort te wees.

Die krag van Maria se getuienis en dissipelskap in hierdie verhaal, is dat sy weet hoe om op Jesus se optrede te reageer sonder dat dit vir haar vertel is. Sy vervul Jesus se liefdesopdrag (Joh 15) nog voordat Hy dit aangekondig het. Sy omarm as’t ware Jesus se heengaan nog voordat Hy sy dissipels daaroor ingelig het (Joh 14; 16). In die salwing van Jesus se voete illustreer sy wat dit beteken om deel van Jesus se kudde te wees. Sy gee haarself in liefde in die aanbreek van Jesus se laaste ure, net soos Jesus Homself binnekort in liefde vir sy dissipels sou gee.

Maria se salwing van Jesus se voete is dus ’n eskatologiese handeling, asook ’n eskatologiese aankondiging van die beloftes wat dissipelskap inhou. Haar salwingshandeling illustreer die Evangelieskrywer se eskatologiese visie van die nuwe lewe; van hulle wat die lewe en dood van Jesus omarm en só kinders van God word. Jesus se woorde oor dissipelskap in die afskeidsgesprekke sal duidelik maak wat hierdie verhaal reeds illustreer: Dissipelskap word gedefinieer deur dade van liefde en jou reaksie op Jesus.

In dié verband is dit belangrik om in die toepassing van Johannes 12:1-8 op die lewe van die kerk, in gedagte te hou dat Johannes ’n vrou gebruik as die eerste persoon wat Jesus se liefde beliggaam – dié soort liefde wat Jesus van al sy dissipels verwag. Hierdie gedagte van ’n vroulike dissipel in die vierde Evangelie staan in skerp kontras met die stereotiepe aannames wat ons dikwels in die literatuur vind oor die samestelling van Jesus se dissipelkring. Hiermee ken die Evangelieskrywer ’n breër én dieper betekenis aan dissipelskap toe.

 

Konteks

Volgens Koester (Symbolism in the Fouth Gospel) en in die lig van die opmerkings oor die teks hierbo, is dit die moeite werd om die gebruik van voete was in die eerste eeu van nader te bekyk. Dit is so dat mense in die algemeen hulle eie voete gewas en gesalf het. Voete was, was ’n roetinesaak wat met higiëne verband gehou het. Die gebruik van olie was om die seerplekke wat deur die dra van sandale veroorsaak is, te verlig en te genees. Wanneer gaste by iemand se huis aangekom het, veral ná ’n lang reis, was dit die gebruik dat die gasheer ’n skottel water voorsien het waarin die gaste dan hulle eie voete gewas het voor die maaltyd. In die Ou Testament lees ons byvoorbeeld hoe Abraham in Genesis 18:4 sê: “Laat ek eers ’n bietjie water laat haal sodat u u voete kan was, en kom rus dan onder die boom.” Dieselfde praktyk vind ons in ander Bybelse tekste, asook in Grieks-Romeinse bronne. In sommige gevalle het ’n gasheer ook olie of salf vir sy gaste voorsien, maar hulle sou dit self aan hulle voete smeer.

’n Slaaf was basies die enigste persoon van wie verwag is om iemand anders se voete te was en met olie te smeer. Dit is duidelik dat slawerny die veronderstelde konteks was vir hierdie soort handeling. Iemand wat dus bereid was om iemand anders se voete te was, moes ’n buitengewone toegeneentheid jeens of verering vir daardie persoon gehad het, aangesien die wasser hom- of haarself deur hierdie handeling aan ’n slaaf gelyk sou stel.

Daarom is Maria se salwing van Jesus se voete, binne die literêre en kulturele konteks van daardie tyd, ’n bewys van haar besonderse toewyding aan Jesus as deel van haar dankbaarheid vir die feit dat Hy haar broer opgewek het. Die nardusolie wat sy gebruik het, was ook buitengewoon duur, byna ’n jaar se salaris. Verder was dit betekenisvol dat sy bereid was om haar hare los te maak om Jesus se voete af te droog, aangesien goed versorgde hare tot ’n persoon se waardigheid bygedra het in die antieke wêreld. Die vroue was trots op hulle lang hare en dit was ook deel van ’n aantreklike voorkoms. Die gevolg was dat enige skade aan jou hare as degraderend ervaar is. Deur haar hare te gebruik om Jesus se voete af te droog, verhoog Maria se sin vir selfnegering, wat reeds duidelik blyk uit die feit dat sy bereid was om Hom soos ’n slaaf te dien.

In direkte kontras met hierdie gedagtes van Koester, skryf Ester Fuchs ’n insiggewende artikel met die titel “Moses / Jesus / Women: Does the New Testament offer a feminist message?” In hierdie artikel kyk sy na die verhale van Moses en Jesus vanuit ’n feministiese perspektief, met Moses en Jesus as die protagoniste van verskillende verhale. Die saak wat sy ondersoek, is nie gemik op die historiese werklikheid van die verhale nie, maar eerder op hoe die narratiewe dit wat goed en gepas is in die optrede van mans en vroue, in die bewussyn van die lesers konstrueer. Sy kom tot die gevolgtrekking dat ons by Jesus én Moses te make kry met leiers wat hulleself moes bewys as outentieke verteenwoordigers van groter waarhede met spesiale Goddelike bande. Albei funksioneer dus as heroïese figure binne die verhale.

Sy skryf: “The positive even revolutionary attitude of Jesus to women has been a constant theme in feminist literature of the past two decades. A closer look at the presentation of women in the Greek Bible reveals that women appear and disappear as abruptly as they do in the Hebrew Bible. There is no sustained treatment of a female heroine that comes close to the stature of Jesus. There is no textual evidence that bears out the idea that the Christian Gospels are liberating texts for women. This is not to countermand the subtlety and sophistication of recent feminist hermeneutics, but the presentation of Jesus as the liberator of women is hermeneutical. The biblical text does not support it. There is neither speech, nor dialogue, nor even a narrative that deals explicitly with the status of women in Jewish or Gentile society. The implicit messages ferreted out by ingenious theologians and historians of the roots of Christianity are in the eyes of the beholders; and as long as the beholders accept their subjective stance, there is no attempt here at purposeful misrepresentation. (All interpretations are subjective, including this one.)”

Oor Johannes 12:1-8 skryf sy die volgende: “The heroes’ concern for women in need results in both cases in genuine and far-reaching expressions of gratitude. Mary shows her gratefulness by anointing Jesus’ feet with precious oil and by wiping them off with her hair. This is perhaps the most extreme dramatization of female prostration. ‘Mary took a pound of costly perfume made of pure nard, anointed Jesus’ feet, and wiped them with her hair’ (John 12:3). There is no comparable gesture in the Moses cycle on the part of any woman. Zipporah, Reuel’s daughter, is given to him in marriage, but there is no description of female prostration” (my kursivering).

Ons kan kritiek teen hierdie argumente inbring, maar dit neem nie die verantwoordelikheid weg om ook erns te maak met kommentaar wat radikaal verskil van ons eie interpretasie nie. Hierdie opmerkings roep ons op om met omsigtigheid om te gaan wanneer ons nadink oor die literêre en historiese kontekste waarin die Bybel ontstaan het. Patriargie was aan die orde van die dag en ons moet daarmee rekening hou.

Preekvoorstel

Vir baie jare het ek graag hierdie gedeelte gelees vanweë die lewendige beelde en dramatiese inleiding van die passieverhaal, wat op die punt is ​​om te begin, maar dit is nie so eenvoudig om daaroor te preek nie. Buiten die toneel van Maria wat Jesus se voete met haar hare was – wat ’n mens herinner aan die toneel van ’n vrou sonder naam in Lukas 7 – is daar ook die onderstromings van agterdog oor Judas, die belangrikheid van die parfuum met betrekking tot begrafnisgebruike, en die verkeerde interpretasie van Jesus se woorde oor die armes wat altyd by ons is. Daar is dus ’n hele aantal sake wat vir dieper nadenke en verdere duidelikheid vra.

Met die voorbereiding van hierdie preekmeditasie het dit my weer eens opgeval hoe onverwags die meeste handelings in hierdie toneel is:

  • Dit was onverwags dat iemand so ’n groot hoeveelheid duur parfuum gebruik het om iemand anders se voete te salf.
  • Dit was ook onverwags (ten minste vir die omstanders) dat Jesus die stemming van die fees en die gawe aan Hom gedemp het deur oor sy dood te praat.
  • Boonop was dit onverwags dat Jesus oor ete in ’n rusie met een van sy dissipels betrokke geraak het.

Maar wat miskien die mees onverwagse was, was dat Maria vir Jesus gesalf het. Soos Eliseo Pérez-Álvares in sy kommentaar op hierdie teks opmerk, is dit gewoonlik mans wat mans salf. Samuel salf Saul as die eerste koning van Israel; manlike pouse salf manlike keisers deur die hele Westerse geskiedenis heen. Maar hier laat Maria haar hare sak – met al die kulturele konnotasies van dié uitdrukking – en salf Jesus.

Dit alles herinner ’n mens daaraan dat God dikwels onverwagte dinge met, vir en deur onverwagte mense doen. Mense het verwag dat die Messias soos koning Dawid sou lyk. Wat hulle in plaas daarvan gekry het, was ’n voormalige skrynwerker en rondgaande prediker. Die skares wat Jesus ’n paar verse hierna verwelkom, het verwag dat Jesus die Romeine sou omverwerp. In plaas daarvan kruisig hulle Hom. Selfs sy volgelinge verwag dat sy kruisiging die einde van die verhaal sal wees – wat uiteindelik blyk net die begin te wees.

Dit is natuurlik nog nie eers die helfte van die verhaal nie. Daar is nie verwag dat Sarah kinders sou hê nie, wat nog te sê dat dit die begin van die Joodse volk sou wees. Daar is nie van Moses verwag om die Israeliete na vryheid te lei nie. Daar is nie van Miriam verwag om die profetes van Israel te wees wat haar volk leer om van God se oorwinning oor die Egiptenare te sing nie. Die herderseun Dawid was nie veronderstel om koning te wees nie. So kan ’n mens aangaan.

God tree gereeld na vore om die onverwagte met, vir en deur onverwagte mense te doen. Die hoogtepunt van die vastyd en die viering van Paasfees, is die hoogtepunt van die werk en handelings van hierdie verrassende God, aangesien die dood as die laaste woord aanvaar word totdat Jesus uit die dood opgewek is.

As daar een ding is wat ons hierdie Sondag kan vra, is dit: Wat kan ons van God verwag? Om met mag en geweld die beheer oor te neem? Om ons gebede te verhoor soos ons dit wil hê? Om ons politieke kandidaat of sportspan te bevoordeel? Of eerder of ons bereid is dat God ons weer deur die onverwagte verras?

Ons kan ook vra waar God op onverwagte maniere in ons gemeenskap aan die werk is. Deur middel van die halfontbinde jeuggroep waaroor almal in die gemeente bekommerd is, maar wat ’n veilige plek en vriendskap aan die afvlerk-kind op die rand van selfdood gegee het? Of deur die ouer wordende “dameskring” wat hulle bekommer oor hulle onvermoë om ’n jonger generasie te lok, maar wat steeds lakens aan die plaaslike kinderhuis voorsien en sodoende ’n verskil in kinders se lewenskwaliteit maak? Of deur die kerk se besluit om die kerksaal aan ’n plaaslike program vir haweloses te verhuur – ’n besluit wat hulle uit finansiële nood geneem het, maar wat hulle verbaas en verheug het oor die feit dat hulle ruimte ’n plek van veiligheid en troos kon word vir mense wat op die rand van die samelewing woon?

Dan kan ons verder vra deur wie God volgende kan werk. Wanneer jy dié vraag vra, nooi jou hoorders om na diegene wat naby hulle sit te kyk. Want God staan ​​op die punt om elkeen van hulle op ’n verrassende manier te gebruik om na hulle naaste om te sien; ’n luisterende oor te gee; hulle werk met getrouheid en moed te doen; om op te staan ​​vir diegene wat minderbevoorreg is; om groepsdruk op skool te weerstaan, en om ’n alternatief te bied vir hulle wat toekyk. Wie weet? Wat ons wel weet, is dat God ons gereeld verras met waar Hy opdaag, wie Hy gebruik en wat Hy bereik.

Miskien kan ons hierdie Sondag ons mense uitstuur op soek na spore van die onvoorspelbare God, die Een wat opdaag waar ons Hom die minste verwag, en altyd ten goede. As julle hierdie week nagmaal vier, kan jy die mense daaraan herinner dat God ook in hierdie maaltyd van brood en wyn opdaag om vergifnis van sondes en hernuwing van ons sendingopdrag aan ons oor te dra. Verder kan jy die seënbede gebruik om mense te versoek om hulle oë oop te maak vir die verrassende maniere waarop God mense gebruik om vir ander, waarvoor Hy so lief is, te sorg.

En terwyl jy voorberei om te preek, onthou dat God, wat Maria onverwags gebruik het om sy Seun te salf, jou ook gebruik – jou geloof, harde werk en gawes – en daardeur ook onverwagte en wonderlike dinge sal doen.

Bibliografie

Brown, RE 1966. The Gospel according to John. New York; Du Rand, JA 1995. Terwille van liefde: Johannes, die Woord vir die mense; Roberts, JH (et al) 1990. Teologie in konteks; Soards, M (et al) 1993. Preaching the Revised Common Lectionary Year A; Longenecker, RN 1996. Patterns of discipleship in the New Testament; O’Day, GR 1995. John: The new interpreter’s Bible, Volume IX; Fuchs, E 1999. Moses/Jesus/Women: Does the New Testament offer a Feminist Message? Cross Currents; Smith, DE & Williams ME 1996. The storyteller’s companion to the Bible: John.

© Missio 2024 | All rights reserved.